Tasarımcının amacı, sadece fonksiyon, ergonomi ve estetik kriterlerine dayalı bir ürün yapmak mı olmalıdır? Model yapılabilmesi için kullanılan bilgisayarlı model makineleri birkaç sene sonra kalıba ihtiyaç duymadan çok sayılarla üretme kapasitesine ulaştığında, ürün şekli ne kadar değişken olacak? Cep telefonunuzda hiç kullanmadığınız bir tuşu istemiyorsanız ve o tuş isteğinize göre yeniden üretileblliyorsa, kaç seçeneğimiz olabilecek? Seçiminizi hangi kriterler yönlendirecek? Bir tasarım geçerliliğini ne kadar koruyacak?
Giderek artan harcama ve seyahatler, yaşanan ekonomik krizlerin ardından, tüketici güveninin tekrar yükselişe geçtiğini gösteriyor. Ancak, insanın temel ihtiyaçlarını karşılamak için almak zorunda olduğu ürünlerin yanında, ihtiyacı olmayan ama sahip olma arzusunun kışkırttığı ürünler, acaba sepetin ne kadarını dolduruyor? Yenilebilir bir cep telefonu, "Mr.Germy" olarak bilinen bakteri yüklü bir diş teli veya vücudumuzla giysilerimizi 'içerden' arıtacak maddeyi doğrudan kana ulaştıran "Release" adlı ilacı satın alacak kadar cesur muyuz?
Londra'da, tasarımın tüketici ile seri üretilmiş 'arzu nesneleri' arasındaki bağlara dair bir anlayışı nasıl sağlayabileceğini incelemek amacıyla, zamanının bir kısmını müşteriler ve pazarlanabilirlik gibi 'gerçeklik' sınırlarından sakınmaya harcayan, küçük ama bıçak keskinliğinde bir tasarım topluluğu oluşturuldu. Topluluk, kurgusal ürünler tasarlayıp ortaya koyuyor ve bizden onları kafamıza takmamızı, kurduğumuz duygusal ve pratik ilişkilere dair bilincimizi keşfetmemizi, değiştirmemizi, hatta beyin kıvrımlarımıza bulaştırmamızı istiyorlar.
Bu gibi tasarımlarda amaç, kurgunun yarattığı her şeyi yapmak. Belki de farkında olmadan 'yem' olarak, küçük ama gerçek olmayan şeylerle büyük gerçekliklerin peşinden gitmek için tasarımı kurgunun iktidarına itmek... Kurgusal ürünlerin hiçbiri, tasarım yaratıcılığını geliştirmenin birer yolu olarak değerleri ortadan kaldırmıyor. Hedef, tüketici ve tasarımcıyı ürüne yüklenen mesajlar hakkında düşünmeye teşvik etmek.
